De testweek : dag 6

 

Dag 6 (bege)leiden zonder straf. Vandaag was de allermoeilijkste dag tot nu toe. En eigenlijk ging dat maar om één situatie, maar wel eentje die een enorme impact heeft op mijn gemoed. Vanmorgen was heerlijk, op mijn nieuwe moederfiets gingen Mirre, Jip en ik naar tante Ester (mijn zus) in Rijen. Het was heel gezellig. Jip houdt niet zo van bloedworst (understatement), dat weten we nu, maar verder ging alles ‘smooth’. Ik denk niet dat mijn zus dat zal ontkennen.

Op de terugweg naar huis fietsten we door de Stationstraat. Jip wilde bij opa en oma Hazebroek (mijn grootouders van 87 en 93 jaar) langs. Ik weifelde: twee bezoeken op een dag is vaak te veel voor de kinderen. Toch ging ik overstag. Oma was er niet. Samen met opa kletsten we wat over ditjes en datjes. En op een gegeven moment bracht ik ook deze ‘opvoedtest’ in. Opa luisterde aandachtig. Ik was nog niet uitverteld of Jip begint op Mirre in te slaan. Vervolgens trekt hij ook nog aan haar haar. Ik laat duidelijk merken dat ik er niet van gediend ben. Dan ‘pakt’ hij mij. Het lijkt totaal uit de hand te lopen. Als hij rustig is, vraag ik wat er nou gebeurde. Dat hij best boos mag zijn, maar dat hij dan kan stampen met zijn voeten. Hij zegt ‘ja’ en knuffelt me, maar de situatie herhaalt zich tien minuten later. Ik besluit om naar huis te gaan. “Het was toch te veel,” denk ik bij mezelf. Bij het vertrek, gaat het weer mis. Jip wil wel zijn jas aan, niet zijn jas aan, wel zijn jas aan, etc. Uiteindelijk laat Jip zich door opa in zijn jas helpen. Ik hoor opa tegen hem zeggen: “zoals vandaag heb ik je nog nooit meegemaakt.” De opmerking raakte me meteen. Ik ging in de verdediging. Ik zei dat we normaal altijd ’s morgens kwamen, als de kinderen op hun best zijn, dat ik dan speelgoed bij me heb en dat Jip best z’n buien mag hebben, maar ik voelde dat mijn woorden niets meer konden veranderen aan wat net gezegd was en aan mijn gevoel daarbij. Ik was verdrietig (gekwetst), onzeker (doe ik hier wel goed aan?) en teleurgesteld (hè, waarom deed Jip nou net bij opa zo?). Met dat gevoel zwaaide ik naar opa tot de deuren van de lift het visuele contact verbraken. Beneden aangekomen probeerde ik opnieuw tot een afspraak met Jip te komen over ‘boos zijn’, maar ik had niet het gevoel dat wat ik zei werkelijk tot hem doordrong. We stapten op de fiets en gingen naar huis. “Wat is nu het meest prominente gevoel? En wat zegt dat gevoel mij dan?” vroeg ik me af. Ergens in de Oosterhoutse bossen kwam het antwoord: de teleurstelling is het ergst. Als ik alleen met de kinderen thuis was geweest, had ik er veel minder last van gehad. Daar ben ik van overtuigd. Het oordeel van mijn opa, daar til ik blijkbaar erg zwaar aan. Ik had graag gezien dat Jip zich anders had gedragen. Dat betekent dus dat ik wil dat hij anders is. Ik kan de situatie en op dat moment dus ook hem niet accepteren en wil de controle houden. Wat een verschrikkelijk inzicht! En ik weet op dit moment ook even niet, of ik er nou nog lang niet ben, of dat deze methode misschien toch niet zo heilig is. Thuis aangekomen zei Frans: “die twijfel hoort erbij, liefie, natuurlijk komen er ook zulke momenten. Daar moet je doorheen.” Zo lief! Maar ik weet het echt even niet hoor, ik ben heel benieuwd naar de conclusies die ik morgen – op de laatste testdag – ga trekken.

 

De testweek: dag 5

foto.JPG wordt weergegeven

Dag 5 (bege)leiden zonder straf. “Als je deze boontjes opeet, krijg je een toetje”, “Wat ben je mama goed aan het helpen!” “Wat een hoge toren! Echt knap van jou!” Belonen, belonen, belonen. Dat is belangrijk in de opvoeding. Ik was er al alert op, maar onlangs hadden wij een deskundige over de vloer en die benadrukte het nog maar eens. “Want,” zo zei ze, “als je veel beloont, staat hij meer open voor jou als je hem corrigeert.” Dit laatste en ook het feit dat ze zei: “Jip is goed gehecht, want hij zoekt bevestiging bij jullie,” gingen bij mij knagen. Hoe oprecht is mijn beloning en wat voor kind creëer ik als hij constant op zoek is naar (mijn) bevestiging? Natuurlijk is het gezond als hij bij mij checkt of iets veilig of vertrouwd is, maar continu op zoek naar goedkeuring is wellicht minder gezond. En dan het belonen om hem ontvankelijker te maken voor wat ik wil, ging voor mij richting manipulatie. De methode werkt uitermate doeltreffend, daar is niets op aan te merken, maar helemaal zuiver is het niet. Wat is het alternatief? Niet belonen? Dat is wat Kohn voorschrijft. Belonen geeft kinderen de boodschap: “ik houd van jou als je dit gedrag vertoont.” Daarnaast creëert beloning een druk voor het kind om het de volgende keer weer zo goed te doen. Tenslotte kan je kind zelfs een soort nonchalance ontwikkelen ten opzichte van het gedrag waarvoor jij hem – keer op keer – complimenteert. (En presteert hij later gemiddeld minder goed dan een kind dat wat minder beloning heeft gekregen.) Genoeg theorie. Nu de praktijk. Niet belonen was onderdeel van de uitdaging van deze week. Nou, ik kan je vertellen: dat is veeeeeel moeilijker dan niet straffen! Toen ik mijn zwager erover sprak, maakte hij een verschil tussen belonen en stimuleren. Hier kon ik wel wat mee. Als je er bewust mee bezig gaat, voel je echt wel of je manipulerend of stimulerend ageert. Nog steeds blijft het lastig om niet voor elk leeg bordje, elke blokkentoren of rondje op de fiets in (gevijnsd) enthousiasme te vervallen, maar Rome is ook niet in één dag gebouwd en de Sagrada Familia is voor eeuwig ‘under construction’. Foto 2: Jip heeft vanavond mijn make-up gedaan, foto 1 en 3: met Mirre op mijn nieuwe moederfiets ‪#‎keiblijmee‬.

De testweek: dag 4

Dag 4 (bege)leiden zonder straf: over de helft van de uitdaging. Er is zoveel te vertellen, ik probeer het kort te houden. Dit etmaal waren de nachtelijke uren de grootste beproeving. Jip had enorme hoestbuien en heeft mij vannacht wel acht keer huilend uit bed geschreeuwd. Beproeving doorstaan . En!: de gebroken nacht heeft ervoor gezorgd dat Jip overdag een paar uurtjes sliep. Voor mij een uitgelezen kans om een begin te maken in het boek ‘Unconditional Parenting’! (Ondertitel: moving from rewards and punishments to love and reason). Wat een achtbaan van herkenning, indrukken, inzichten, maar ook confrontaties. Ik ben – tot nu toe – erg onder de indruk. Ik kreeg het benauwd toen ik las over het gros van de boeken dat ‘effectief opvoeden’ behandelt, gaat over ‘hoe zorg je ervoor dat jouw kind jou gehoorzaamd’. Brrrr, ‘effectief’ betekent hier dus dat de kinderen doen wat wij, ouders, willen!! Alsof het daarom draait! Veel ouders vinden blijkbaar dat hun kind hun liefde moet verdienen! (“We houden alleen van jou als je zus of zo doet”). Er wordt puur naar het gedrag van het kind gekeken (of wat hij/zij uiteindelijk bereikt) en niet naar de mens daarachter. Pijnlijk, of niet? Ik wil wat titels met jullie delen om absurditeit van de heersende opvoedkundige moraal te laten zien. (Zie foto’s.) Ook handig: het schemaatje waarin het verschil tussen unconditinal en contional love op hoofdlijnen beschreven wordt.

Ik besef dat ik vandaag veel over het boek van Alfie Kohn heb verteld, morgen hoop ik wat te vertellen over belonen en mijn/onze ervaringen.